Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Ένας Άνδρας και Μία Γυναίκα μπροστά στον Βιολιστή της Στέγης - 2 Παραστάσεις


Τι θα κάνεις αύριο Τετάρτη;
Θα σου πω εγώ τι θα κάνεις.

Θα πάρεις τη παρέα σου και θα πας να δεις μία από τις πιο ευρηματικές, έξυπνες, αστείες και με νόημα παραστάσεις που έχεις δει.
Το θέατρο μικρό, αλλά αυτό είναι το καλό. Γίνεσαι ένα με τους δύο πρωταγωνιστές με τους οποίους ούτως ή άλλως θα ταυτιστείς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Όταν ένας άντρας συναντά μια γυναίκα, τι γίνεται; Ε, όλα αυτά που περνούν απ το μυαλό σου, όμορφα, αστεία, περίεργα, αμήχανα, δύσκολα, σουρεαλιστικά και ούτω καθεξής τα βλέπεις να ζωντανεύουν μπροστά σου.

Δυο τρελοί επιστήμονες, μια γνωριμία όσο κρατάει ένα τσιγάρο, ένας ασφαλιστής και μία... περίπου νεκρή, ένα ντιμπέιτ ενός παράφορου έρωτα, ένα ζευγάρι που εφαρμόζει συμβουλές για να χωρίσει πολιτισμένα κι ένα γράμμα για τη «σιωπη» που κανείς δε μπόρεσε να προνοήσει, είναι ιστορίες για έναν άντρα και μια γυναίκα που, ίσως, τα καταφέρουν να επικοινωνήσουν.
-Με τους Βασίλη Ζαϊφίδη και Ζωή Ξανθοπούλου

Αύριο 29/4, 9:15μμ είναι η τελευταία παράσταση.  Μη τη χάσεις!!!
Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168 Αθήνα






Το Σάββατο που μας πέρασε παρακολούθησα τον Βιολιστή της Στέγης στο Θέατρο Badminton.
Γενικότερα στη χώρα μας το κομμάτι του Musical τώρα αρχίζει δειλά-δειλά να κάνει τη παρουσία του στα θέατρα. Ωστόσο ο Γρηγόρης Βαλτινός έχει υποδυθεί ξανά στο παρελθόν τον ρόλο του Τεβιέ στο ίδιο έργο.
Η παραγωγή είναι πραγματικά εξαιρετική, τα σκηνικά, τα κοστούμια, η ζωντανή ορχήστρα και όλα όσα πλαισιώνουν και απαρτίζουν αυτή τη παράσταση είναι αλήθεια από τα καλύτερα που έχω δει στην Ελλάδα. Έχοντας στο νου μου όμως την πρόσφατη επίσκεψη μου στη Νέα Υόρκη όπου παρακολούθησα το κατά σειρά ετών musical Phantom of The Opera, η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη.
Όχι τόσο στο κομμάτι της παραγωγής που όπως και να το κάνουμε άλλες δυνατότητες έχουμε εμείς σαν χώρα και άλλες η Αμερική, αλλά στο κομμάτι των ηθοποιών.

Και εδώ βρίσκεται ο προβληματισμός μου διότι πραγματικά η πρόζα και το υποκριτικό ταλέντο όλων των ηθοποιών ήταν ασυζήτητα πολύ καλά αλλά όταν ερχόμαστε στην ερμηνεία του τραγουδιού έχουμε πρόβλημα. Και το πρόβλημα δεν είναι πως δεν μπορούμε αλλά ίσως πως δεν θέλουμε...
Όλοι οι νέοι ηθοποιοί οι οποίοι πλέον έχουν μέσα στην εκπαίδευση τους το musical ήταν μοναδικοί! Όλα τα νέα παιδιά πραγματικά με άφησαν άφωνη με τις φωνητικές τους δυνατότητες, μέσα σε αυτούς φυσικά ο Μέμος Μπεγνής και η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου.

Τον Γρηγόρη Βαλτινό, τον αγαπώ πολύ τόσο σαν ηθοποιό όσο και σαν προσωπικότητα. Πήγα να τον δω με μεγάλες προσδοκίες για αυτή την ερμηνεία του αλλά αισθάνθηκα πως σαν να κρατούσε την ενέργεια του. Σαν να μην έδινε τραγουδιστικά όλα όσα είχε. Φυσικά και έχει εξαιρετική φωνή και είναι ολοφάνερο πως έχει δουλέψει τη τεχνική του όμως περίμενα περισσότερο εκτόπισμα πάνω στη σκηνή. Παρόλα αυτά νομίζω πως ενσάρκωσε τον Τεβιέ μοναδικά και ένιωσα σαν να έβλεπα την ταινία του '71. Δε νομίζω πως θα μπορούσε κάποιος να το κάνει καλύτερα.
Όσο για τη συμπρωταγωνίστρια του, Ρένια Λουϊζίδου λυπάμαι που θα το πω αλλά νομίζω πως δεν έκανε ούτε ένα μάθημα τραγουδιού ή αν έκανε κάτι δεν πήγαινε καλά. Ακόμη και κρυωμένη να ήταν όμως θεωρώ πως όταν αναλαμβάνεις να φέρεις εις πέρας έναν τέτοιο ρόλο οφείλεις να έχεις σκιστεί στις πρόβες όχι μόνο της πρόζας αλλά και του τραγουδιού και να φανεί με κάποιο τρόπο πως παίζεις σε musical. Προσωπική μου άποψη πάντα είναι, πως δεν μου άρεσε καθόλου και επειδή όπως και να το κάνουμε μιλάμε για musical και αυτό είναι το πιο σημαντικό σε αυτή τη παράσταση, θα έπρεπε να έχει γίνει παραπάνω δουλειά.
Φέτος ο Βιολιστής της Στέγης γιορτάζει τα 50 χρόνια ζωής του.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή παράσταση από ένα πολυμελές θίασο. Το έχω ξαναπεί πως έχουμε πολλά κρυφά ταλέντα στην Ελλάδα και εύχομαι κάποια στιγμή όλα αυτά τα παιδιά να εξελίξουν το Musical στην Ελλάδα και να πρωταγωνιστήσουν σε εξίσου μεγάλες και ακόμη μεγαλύτερες παραγωγές.
Μου άρεσε πολύ το γεγονός πως ο κάθε χαρακτήρας ήταν εμφανής και ξεχωριστός όπως και η σκηνοθεσία του Rob Ruggiero και οι χορογραφίες που ήταν εξαιρετικές!

Η Ιστορία του Βιολιστή
Ο Βιολιστής στη στέγη είναι μια συγκινητική, αστεία μα πάνω απ’ όλα βαθιά αισιόδοξη ιστορία γύρω από το αιώνιο δίλημμα μεταξύ παράδοσης και αλλαγής. Με αφετηρία το διήγημα «Οι κόρες του Τεβιέ» του συγγραφέα Sholem Aleichem, ο Βιολιστής στη στέγη μάς μεταφέρει στη Ρωσία του 1905, στο χωριό Ανατέβκα. Το μιούζικαλ αφηγείται την περιπέτεια του Τεβιέ, ενός φτωχού εβραίου γαλατά. Η καθημερινότητα του Τεβιέ, ο οποίος ζει ευτυχισμένος τηρώντας πιστά τις εβραϊκές παραδόσεις, διαταράσσεται όταν η κόρη του αρνείται να τον υπακούσει, ζητώντας του να την αφήσει να παντρευτεί έναν φτωχό νέο αντί για το μεσήλικα χασάπη, τον οποίον εκείνος της προξενεύει. Επιπλέον, ο δοκιμασμένος επί αιώνες τρόπος ζωής τού γαλατά και των χωρικών απειλείται από τις ριζικές κοινωνικές αλλαγές και τους διωγμούς των Εβραίων στη Ρωσία. 
εδώ περισσότερες πληροφορίες.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια πολύ ωραία συνέντευξη του Γ. Βαλτινού για το έργο.


Εις το επανιδείν!
Κ.









Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Χριστιανισμός, η Θρησκεία της Αγάπης και της Ελευθερίας.




Δεν κατάλαβα από πότε ξεκίνησε να γίνεται ντροπή να λες πως είσαι Χριστιανός και να κάνεις τον σταυρό σου.
Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι όλων των θρησκειών που υποστηρίζουν με σθένος την πίστη τους, ενώ εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Στηρίζουμε τον Χριστό και Θεό μας; Εμείς γνωρίζουμε για την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη; Είμαστε ενημερωμένοι και διαβασμένοι εμείς όπως είναι οι περισσότεροι για τη δική τους θρησκεία; Πόσο στηρίζουμε την πίστη μας; Πόσο διαβάζουμε; Πόσο ρωτάμε να μάθουμε; Πόσο πάμε στην εκκλησία να ακούσουμε τους ύμνους της;
Πάντα πίστευα πως η πίστη είμαι μέσα μας και δεν παίζει ρόλο το να πηγαίνεις συχνά στην εκκλησία όμως μαθαίνοντας κάποια πράγματα παραπάνω κατάλαβα πως βγάζοντας έξω τους παπάδες που ξεφτιλίζουν τον ρόλο τους και αφαιρώντας κάθε σημείο που μας ενοχλεί, είναι σημαντικό να πηγαίνουμε όσο το δυνατό πιο συχνά στον οίκο του Θεού. Είναι σημαντικό να βρισκόμαστε στον κόλπο της πίστης μας.

Προσωπικά με ηρεμεί πολύ να βρίσκομαι εκεί όσο αισθάνομαι πως είναι όμορφα γιατί σας ομολογώ πως έχει τύχει να φύγω και από εκκλησία είτε γιατί έβλεπα κόσμο γύρω μου που μόνο με τη Λειτουργία δεν ασχολιόταν όσο και γιατί δεν καταλάβαινα καν τι άρθρωνε ο παππάς πράγμα το οποίο θεωρώ σημαντικό για να μπορέσεις να ηρεμήσεις και να σου κάνει καλό η συμμετοχή στο εκκλησίασμα.
Από μωρά ακόμη μας πήγαινε η γιαγιά στην εκκλησία Κυριακές και όποτε μας είχε για μέρες σπίτι της, δηλαδή Χριστούγεννα και Πάσχα. Αργότερα το έβγαλα απ τη ζωή μου γιατί απλά δεν το αισθανόμουν αναγκαίο αλλά καθώς μεγαλώνω νιώθω την ανάγκη να μπω να ανάψω το κερί μου και να ψιθυρίζω δυο λόγια. Αυτά αρκούν για να γαληνέψω. Η Μεγάλη Εβδομάδα όμως ήταν πάντα χαραγμένη μέσα μου ως εβδομάδα της εκκλησίας και η παρουσία μου είναι όσο το δυνατό συχνότερη όχι μόνο γιατί νιώθω εγώ καλύτερα αλλά γιατί αισθάνομαι πως οφείλουμε να συμπορευθούμε με τα Πάθη του Χριστού μας.

Τον τελευταίο καιρό που ο Χριστιανισμός βάλλεται από παντού με λόγια και αποτρόπαιες πράξεις, τον καιρό αυτό που ο θρησκευτικός πόλεμος είναι ο πιο μεγάλος όλων, που σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι για την πίστη τους, τώρα είναι που πρέπει να δυναμώσει όλο αυτό μέσα μας, να ορθώσουμε τον ανάστημα μας μπροστά σε αυτούς τους φανατισμένους ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τον δρόμο της καταστροφής του "αντιπάλου" και να διαβάσουμε, να ενημερωθούμε για την θρησκεία μας.


Παναγιά Χρυσοπηγή-Σίφνός Via


Είτε αποδεχτούμε και αποφασίσουμε να πορευθούμε στη ζωή μας με τον Χριστιανισμό είτε τον απορρίψουμε ας το κάνουμε αφού διαβάσουμε και μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέξει τη θρησκεία του αλλά όπως όλα τα πράγματα στη ζωή μας πρέπει να είμαστε γνώστες του τι επιλογή έχουμε κάνει.

Πλέον υπάρχουν άνθρωποι της εκκλησίας που μιλούν την γλώσσα μας και όχι τη ξύλινη και απόλυτη γλώσσα των παπάδων που ήταν και οι ίδιοι απαίδευτοι και ανενημέρωτοι. Υπάρχουν πολλά βιβλία που μας πληροφορούν για την πραγματική έννοια της πίστης μας.

Μήπως τελικά για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, φταίμε πρωτίστως εμείς και μόνο εμείς;
Μήπως αν ήμασταν πραγματικοί πιστοί, ο πληθυσμός των φανατικών ήταν μικρότερος και πιο αδύνατος;
Ας υψώσουμε το ανάστημα μας για αυτό που πιστεύουμε και ας γίνουμε έτσι δυνατότεροι και έτοιμοι να έχουμε ουσιώδη αντίλογο σε κάθε ανούσια σκέψη!


Σας εύχομαι Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!
Υγεία και Χαμόγελο σε εσάς και τις Οικογένειες σας!
Κ.









Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Περπάτημα, Rock this Way!




Είναι κάποιες ημέρες που αλλιώς ξυπνάς, αλλιώς δείχνουν έπειτα να προχωρούν και στο τέλος τους αλλιώς καταλήγουν.
Τον τελευταίο καιρό ξυπνώ με αισιοδοξία. Προσπαθώ να έχω θετικές σκέψεις παρόλο που γνωρίζω το πόσο δύσκολη ημέρα με περιμένει.
Έχω δύο κακά. Το άγχος και το γεγονός ότι δεν καταδέχομαι να πει κάποιος πως δεν έκανα κάτι σωστά.
Και τα δύο κάνουν κακό μόνο στον εαυτό μου. Το πρώτο είναι εμφανώς κατανοητό το γιατί και το δεύτερο γιατί όλοι μαζί μου είναι ήσυχοι πως η δουλειά τους θα γίνει σωστά και γρήγορα και ας χάνω εγώ χρόνια απ τη ζωή μου.
Πριν λίγο καιρό κατάλαβα πως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί και πως όλοι μας πρέπει να κάνουμε τη δουλειά μας στα όρια του δυνατού χωρίς να περνά μέσα μας, κάνοντας μας κακό.
Για αυτό και ξυπνάω πλέον έχοντας τις θετικότερες των προσδοκιών.
Δεν θα πλατειάσω άλλο γιατί είμαι σίγουρη πως τα ίδια περνά χιλιάδες κόσμου.
Εξάλλου, η ουσία της ανάρτησης μου βρίσκεται στο τέλος της ημέρας.
Ξυπνάς λοιπόν, για να μη τα πολυλογούμε, με χαμόγελο, η μέρα ολόκληρη είναι πολύ δύσκολη και σου ρουφά όλη την ενέργεια και φεύγεις πολύ αργά απ το γραφείο.
Μετά τι επιλέγεις να κάνεις;
Υπάρχουν πολλά που έχεις να κάνεις σίγουρα, όσον αφορά στις υποχρεώσεις και στις δουλειές για το σπίτι.
Την περασμένη Τετάρτη ήταν μια τέτοια ημέρα. Γυρνώντας όμως απ τη δουλειά, επέλεξα να κάνω κάτι πολύ απλό αλλά θαυματουργό, σας διαβεβαιώ!





Περπάτησα!
Ωωωωωωω! Θα μου πείτε.... Οποία ανακάλυψη!
Κι όμως, αυτό που θεωρούμε απλό και ανά πάσα στιγμή εφικτό, ξεχνάμε να το κάνουμε...
Ξεχνάμε να πάρουμε τα πόδια  που είμαστε τυχεροί να έχουμε και να περπατήσουμε για μια ωρίτσα. Και ίσως για εσάς που ζείτε στην επαρχία αυτό να μην είναι και τόσο σπάνιο αλλά για όσους ζούμε στη πόλη, σας πληροφορώ πως τα φορτώνουμε όλα στο κόκκορα και παίρνουμε το αυτοκίνητο ακόμη και για τις πολύ μικρές αποστάσεις.
Συνηθίζουμε να περπατάμε κάποιες Κυριακές και αυτό μας ξεμπλοκάρει λίγο αλλά το να πάρεις τα ποδαράκια σου και να περπατήσεις ένα όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα έπειτα από δύσκολη ημέρα που το μόνο που σκέφτεται το μυαλό σου είναι ένα ντουζ και ένα κρεβάτι, είναι πραγματική πρόκληση!
Και την δέχτηκα!
Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνο να αισθανθώ πως ασκήθηκα αλλά και πως ηρέμησα, αποφορτίστηκα και αποσυμπιέστηκα από την ένταση της ημέρας.
Κάτι τόσο απλό και εφικτό για εμάς γίνεται τόσο δύσκολο να το ακολουθήσουμε ενώ έχει άπειρα οφέλη να μας προσφέρει...
Πολλοί είναι εκείνοι που δεν τα πάνε καλά με παραδοσιακές γυμναστικές αλλά αυτό είναι κάτι άλλο... Όλες οι ηλικίες μπορούν να το κάνουν, ο καθένας με τον δικό του ρυθμό τον οποίο μπορεί να αυξάνει καθώς περνά ο καιρός και τελικά να έχει υπέροχα αποτελέσματα τόσο στην υγεία όσο και στη διάθεση του ατόμου!
Βλέπεις κόσμο, αναπνέεις, ασκείσαι και γυρνάς σπίτι ήρεμος και ναι, ξεκούραστος!




Αυτό που παρατήρησα στον εαυτό μου και μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι πως έχουμε ξεχάσει να κυκλοφορούμε με τα πόδια. Στην αρχή περνούσα με φόβο απ το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο μήπως περάσει κανένα αυτοκίνητο και δεν το δω, είχα τα αυτιά και τα μάτια μου τεντωμένα λες και γύρω μου κυκλοφορούσαν όλοι οι ύποπτοι και γενικότερα ένιωσα μια φοβία που βέβαια στην επιστροφή δεν την είχα πια γιατί είχα συνηθίσει τη διαδικασία. Στο αυτοκίνητο έχεις την αίσθηση πως είσαι στον χώρο σου, στο κουβούκλιο σου και ότι και να συμβεί είσαι με κάποιο τρόπο προστατευμένος αλλά με τα πόδια είσαι εκτεθειμένος... Ναι, και είναι τόσο υπέροχο να είσαι ελεύθερος να χρησιμοποιείς την ικανότητα σου να περπατάς και να αισθάνεσαι δίπλα σου τη παρουσία άλλων ανθρώπων. 'Εχουμε χάσει πολλά απ την επαφή μας με τους άλλους και όλα αυτά που κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, τελικά την κάνουν πιο μίζερη και πιο επικίνδυνη για εμάς τους ίδιους!

Ο καιρός ανοίγει αργά αλλά σταθερά και σε λίγο θα είναι εδώ η βαθιά Άνοιξη.
Το δύσκολο είναι πάντα μέχρι να βγεις απ το σπίτι σου... Άπαξ και βγεις, όλο το υπόλοιπο είναι απλά χαρά και ηρεμία!
Κάντε και εσείς το πρώτο βήμα και θα δείτε πως κάτι τόσο απλό είναι πραγματικά θαυματουργό!


Εύχομαι Καλή Δύναμη σε όλους τις ημέρες αυτές της Μεγάλης Εβδομάδας!
Σας φιλώ!
Κ.







photos via: pinterest.com 






Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Μια όμορφη βόλτα την Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων!



Δεν ξέρω πότε έχει σκοπό φέτος ο καιρός να φτιάξει και να βγούμε μια και καλή απ τα καβούκια μας αλλά νομίζω πως το έχει παρακάνει.. Τώρα δε άρχισε και τα τσαλιμάκια του τύπου είμαι ηλιόλουστος όλη την εβδομάδα και το Σαββατοκύριακο πετάω μια συνεφιά ξεγυρισμένη, ρίχνω και τη θερμοκρασία κανα πεντάρι βαθμούς, έτσι για να μη παίρνετε τα πάνω σας παλιάνθρωποι.... Έβλεπα και εγώ όλη την εβδομάδα τον ήλιο απ τη τζαμαρία του γραφείου και περίμενα πως και πως το ΣΚ, εγκαινιάζω η δικιά σου, για φέτος τις μπαλαρινούλες και τη καμπαρντίνα μου και τον εδάγκωσα κανονικά, που λένε...
Πάντως πήγα στα παλιά μου λημέρια, τα πατρικά και ευχαριστήθηκα τη βόλτα μου :-)

Παγκόσμια Ημέρα των Αδέσποτων Ζώων σήμερα και αυτό το Σαββατοκύριακο είναι αφιερωμένο σε αυτά τα πλάσματα που γνωρίζουν μόνο πόνο και εγκατάλειψη. Οι φιλοζωικές και όχι μόνο διοργανώνουν διάφορα bazzar για αυτό το σκοπό για να βοηθήσουμε όλοι μας με ένα - δύο ευρώ το έργο τους για να μειωθεί ο πληθυσμός των ζώων που μένουν στο δρόμο, χτυπημένα και κακομεταχειρισμένα. Διαβάζω στο www.sansimera.gr πως η 4η Απριλίου επιλέχτηκε για τρεις λόγους:
- Χρονικά είναι ακριβώς στο μέσο της 4ης Οκτωβρίου, που γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων.
- Είναι ευκολομνημόνευτη ημερομηνία (4/4).
- Δεν υπάρχει κάποια άλλη άξια λόγου εορτή την ημέρα αυτή.

Και όσο υπάρχουν άσπλαχνοι άνθρωποι που είναι ικανοί να κάνουν μεγάλο κακό σε αθώες ψυχές άλλο τόσο υπάρχουν άνθρωποι ικανοί να δώσουν όλη τους την αγάπη και φροντίδα σε αυτά τα πλάσματα ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν και να μας γεμίσουν και πάλι με την αγάπη τους!
Γιατί έτσι είναι τα ζώα, όσο κακό και να τους έχεις κάνει είναι και πάλι ικανά να αγαπήσουν με όλη τους τη καρδιά!

Η Ζωοφιλική Ένωση Ηλιούπολης, www.zeil.gr εδώ και 17 χρόνια ασκεί εξαιρετικό έργο στο κομμάτι των αδέσποτων ζώων. Και όσο δεν αντέχω να βλέπω εικόνες κακοποιημένων ζώων άλλο τόσο χαίρομαι όταν βλέπω την εικόνα τους έπειτα από τη στιγμή που τα ανέλαβε και τα βοήθησε η ΖΕΗ.
Οι φιλοζωικές όμως δεν αντέχουν οικονομικά και εσαεί όλα τα αδέσποτα της Ελλάδας. Κάνουν το καλύτερο που μπορούν με τη βοήθεια όλων μας αλλά πρέπει ο κάθε ένας από εμάς να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να ακολουθεί κανόνες για την προστασία και την καλή μεταχείριση τους τόσο ως ιδιοκτήτης ζώου όσο και ως απλός φιλόζωος.

Εδώ θα βρείτε τη Νομοθεσία και κάθε απαραίτητη πληροφορία: http://www.zeil.gr/?page_id=2785

Εμείς επισκεφθήκαμε σήμερα το Bazzar της ΖΕΗ όπου σας διαβεβαιώ πως θα βρείτε υπέροχες δημιουργίες και κάθε είδους καλούδια για εσάς και τα αγαπημένα σας τετράποδα αλλά και πληροφορίες για τα ζωάκια που είναι διαθέσιμα προς υιοθεσία!
Το Bazzar συνεχίζεται και αύριο 10πμ - 8μμ. https://www.facebook.com/events/406473069519183/


Δείτε μερικές φωτογραφίες απ τη βόλτα μας:













Ξεκινήστε με μια κίνηση Αγάπης τη Μεγάλη Εβδομάδα και βοηθήστε όπως μπορείτε το έργο των Φιλοζωικών :-)


Σας αφήνω με ένα υπέροχο βίντεο...





Καλό Σαββατόβραδο!
Κ.








Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...